کشوری یک گوشه از دنیاست که فراموش شده
یک گوشه از دنیاست که حتا خدا هم اونو فراموش کرده
یک گوشه از دنیاست که مردمش وجود ندارن
هیچ دعایی به آسمونش نمیرسه
هیچ ظالمی مجازات نمیشه
هیچ کسی به حقش نمیرسه
و همه ی مردمش مردگان در حال حرکتند
یک گوشه از دنیاست که کسی ازش خبری نداره
و مرده و زنده بودن مردمش برای کسی مهم نیست
یک گوشه از دنیا که اینجاست
ما نسلی هستیم که در زمان جنگ بودیم
زمان بمب و موشک و بمباران
زمان اشک و آه و تشییع جنازه
زمان مرگ برادران و دوستان
سخت ترین زمان ممکن بود و هر روز استرس و اضطراب
برادران و پدرانمان در جنگ بودند و ما زیر موشک باران دشمن
و مدرسه
مدرسه مزخرف ترین خاطره ی هرکدام از ما بود
استرس و اضطراب درس و مشق و تکلیف و معلمهایی که درکی از استرس ما نداشتند
حس میکردند هرچه نمره کمتر بدهند، هرچه تکلیف بیشتر بدهند هرچه امتحان سخت تری بگیرند از ما انسانهای بهتری میسازند
بی هیچ فهمی از اضطراب و استرس یک کودک یک نوجوان و یک جوان زیر آوار دردها و مرگها و ترسها
ما نسلی هستیم که کسی درکی از مشکلات ما نداشت
و حال این نسل با هزاران مشکل روحی و ذهنی وارد دنیای ژن های خوب شده
ژن های خوبی که با رانت پدران و خانواده هایشان به ما نسل سوخته فخر می فروشند
ما را از هیچ چیز نترسانید ما خاکسترمان هم پوسیده است چه برسد به خودمان
بعضی چیزها قابل بخشش نیستند. بعضی اتفاقات، اشتباهات، بیرحمی ها و آزارها قابل بخشش نیستند. بعضی از آنها تمام زندگی یک نفر، یک عده و یا یک ملت را هدر می دهند. تمام بود و نبود یک انسان یا یک ملت را تحت تاثیر قرار میدهند. چنین اشتباهاتی قابل بخشش نیستند چرا که عمر هدر رفته ی یک انسان یا یک نسل را نمی توان بازگرداند. زخمهای قلب و روح و ذهن آنها هرگز التیام نمی یابد.
من یک سنگم
هرچقدر می خواهی مرا بتراش
هرچقدر می خواهی به من ضربه بزن
مرا دور بینداز
مرا رها کن
من صیقل می خورم
من جلا می یابم
من یک الماسم
چه لگدمالم کنی چه بر تاج نهی
چیزی از ارزش من نمی کاهد
هرچه باشد هر چه شود
من برمی خیزم و به راهم ادامه می دهم
میخوام برگردم اینجا،
جایی که کسی منو نمیبینه و میتونم خودم باشم
از فیسبوک و اینستا خیلی وقته فرار کردم و دیروز هم از توییتر
دلم میخواد هرچی میخوام بنویسم بدون این که قضاوت بشم یا مجبور باشم به خاطر کسی یا چیزی خودسانسوری کنم
از امروز اینجا هستم برای خودم
